LCG – BCN: porta de embarque LGTB. Desde a Agra do Orzán a Nou Barris

A semana máis reivindicativa para o colectivo LGTB pilla as bibliotecas coruñesas en pleno proceso de desescalada e de reactivación progresiva de servizos. Aínda así, dános por (tomarnos a temperatura e) embarcar e atravesar a península percorrendo uns 1000kms de distancia.

Imos cara a rede de bibliotecas de Barcelona, un equipamento público formado por 40 centros bibliotecarios. As súas coleccións, xeneralistas para dar servizo a toda a cidadanía, combínanse con algunhas especializacións por centros en certos aspectos, materias, realidades, etc. Así, por exemplo, a Biblioteca Fort Pienc especialízase en Arquitectura e deseño; as ciencias forenses e criminoloxía atópanse na Biblioteca Canyelles e a cultura maker é obxecto da Biblioteca Montserrat Abelló.

Nas bibliotecas da Sagrada Família-Josep M. Ainaud de Lasarte, Francesca Bonnemaison e Poble-sec-Francesc Boixonde atopamos especializacións en LGTB e/ou feminismos. Se imos á biblioteca de Nou Barris atopamos Identidades trans e xénero, un bo referente para calquera biblioteca que queira traballar a igualdade e a diversidade, e do que Eric é responsable. 

Eric Sancho Brú

Eric, cóntanos algo sobre ti.

Trabajo en Bibliotecas de Barcelona desde el 2012 y, durante los últimos 3 años, he sido el responsable de una colección especializada de la Biblioteca Nou Barris, el centro de interés sobre Identidades Trans y Género. En 2014 inicié mi tránsito de género en esa biblioteca y tuve la suerte de encontrar mucho apoyo por parte de compañeras y dirección. Apareció la oportunidad de ir creando poco a poco esta colección, hasta que la inauguramos en marzo de 2017 con una exposición de fotos de personas trans (un proyecto de Mar C. Llop que luego se editó, titulado “Construcciones identitarias. Work in progress”), y una biblioteca viviente donde participaron varias personas del colectivo trans. Cada año la colección ha ido creciendo tanto en libros y materiales como en actividades que organizamos desde la biblioteca en colaboración con autores y asociaciones trans. Para mi es una gran satisfacción saber que con este proyecto hemos podido visibilizar el colectivo dentro de las bibliotecas, donde era difícil encontrar materiales que trataran el tema, y ofrecer información y dar apoyo a muchas personas trans y a sus familias.

Si tenéis interés en saber un poquito más y en ver lo que incluye esta colección, se pueden consultar y descargar los catálogos en línea a través de la página web de la biblioteca, en los enlaces que hay en el texto aquí <https://ajuntament.barcelona.cat/biblioteques/bibnoubarris/es/canal/identitats-trans-i-genere>

Que deben facer as bibliotecas públicas por e para o colectivo LGTB?

Las bibliotecas deben ser un reflejo de la sociedad, de sus inquietudes y necesidades de información. El colectivo LGTB lleva años trabajando para ocupar el espacio que le corresponde en la vida social pública, creando libros que reflejan nuestra realidad, que cuestionan la manera en la que nos han contado el mundo, produciendo conocimiento y arte. Todo esto, que apela a toda la sociedad, es una riqueza a la que las bibliotecas públicas deben dar respuesta incluyendo en sus colecciones documentos de todo tipo y para todas las edades que reflejen la diversidad sexo-afectiva y de género; colaborando con las asociaciones LGTB del territorio para dar visibilidad a sus realidades y proyectos; y siendo un lugar de encuentro e intercambio de ideas para personas de dentro y fuera del colectivo.

Vai no seu ADN ou é máis unha cuestión da sensibilidade individual dos e das profesionais?

En el ADN de las bibliotecas está el ser un servicio público destinado a fomentar el conocimiento y a propiciar la cohesión social entre la población, así que, en un principio, deberían ser sensibles a las realidades de las personas LGTB. La realidad es que, todavía hoy, el hecho de tener materiales que reflejen la realidad de las “minorías” sociales (y no me refiero solo la de las personas del colectivo, sino también a la de personas con discapacidades, personas migrantes, personas racializadas, etc.) depende mucho de los conocimientos y la sensibilidad particular de los profesionales de las bibliotecas. Nuestra colección debe tener un carácter generalista, ser útil para un público muy amplio, pero esto no significa que tenga que responder a una idea equivocada de la sociedad (no todo el mundo es hetero, capaz, nacional, blanco, etc.). Es por esto que creo que habría que formar al personal de bibliotecas en temas de diversidad y fomentar la consciencia del papel social que hacemos desde la institución.

Que estades facendo nas Bibliotecas de Barcelona?

En Barcelona tenemos la suerte de trabajar 40 bibliotecas en red. Eso significa que compartimos fondo documental y nos permite crear colecciones especializadas en temas específicos para completar las colecciones generales. Desde hace años hay colección LGTB en la Biblioteca Sagrada Família (donde además celebran cada año una semana LGTB con entidades del barrio) y también en la Biblioteca Francesca Bonnemaison, que está especializada en feminismo. En los últimos tiempos se están creando más colecciones especializadas como la de la Biblioteca Nou Barris y, más recientemente, la de la Biblioteca Poble Sec, que mezcla LGTBIQ con teorías feministas. En la Biblioteca de El Carmel, celebran el FOK, el orgullo del barrio una semana al año, también en colaboración con asociaciones y otros equipamientos; y la Biblioteca Sant Antoni colabora con el Centro LGTBI de Barcelona para organizar un club de lectura temático. También cada vez hay más bibliotecas que compran documentos y organizan actividades relacionadas o que tienen proyectado crear una especialización, como por ejemplo, la Biblioteca Montserrat Abelló.

Es partidario da etiqueta LGTB na clasificación dos materiais?

Totalmente. Creo que todavía estamos en un momento en que hay que visibilizar y hay que reivindicar nuestra existencia. Las personas LGTB hemos crecido sin referentes y la gente joven sigue creciendo con muy pocos, y tienen que poder acceder a ellos con facilidad a través de cuentos, libros, películas. En mi opinión, señalar un libro y ponerlo en un lugar digno de la biblioteca está mandando un mensaje positivo de reconocimiento y de presencia a los usuarios. Ahora que empiezan a sonar voces que nos quieren volver a meter en los armarios, no es momento de esconderse ni de pasar desapercibidos. Para mi clasificar los materiales como LGTB también es una muestra de orgullo de ser quienes somos cada día.

Que che parece o que estamos facendo nas da Coruña?

Me parece una maravilla que se lleve tanto tiempo trabajando en el tema y apostando por incluir materiales que reflejen la realidad LGTB en vuestras bibliotecas. Siempre es un gusto navegar por otros catálogos y descubrir obras nuevas de las que no tenía noticia. El club de lectura QUEERuña, además de tener un nombre que me encanta, me parece una iniciativa fantástica. Los títulos leídos hasta ahora son muy variados y de calidad y el hecho de tener el blog, donde queda constancia de los encuentros, es un gran acierto. Se nota el cariño y el trabajo que hay detrás y, así, no se queda lo aprendido entre todos en las reuniones sino que llega a todas las personas que tengan interés (como yo, ¡que ya llevo leídas una cuantas entradas! Qué gusto leer en gallego). Os felicito por todo el proyecto y os agradezco el interés, espero que en un futuro podamos colaborar. Moltes gràcies i fins aviat!


As municipais entenden é unha iniciativa que puxemos en marcha na Rede de bibliotecas municipais da Coruña no ano 2012. Non perdas detalle da programación especial que temos prevista nas diversas canles para o 2020.

De picnic con”Cappuccino commotion”

Arrinca a programación especial As municipais entenden 2020 co tradicional picnic de fin de tempada do club de lectura LGTB. Será o próximo xoves, 25 de xuño, ás 19h. Como vén sendo habitual mantemos a esperanza de que sexa unha tarde soleada e poder ter a Torre de Hércules de fondo, mais vendo a predición en meteogalicia empezamos a pensar en que será no Parque Santa Margarida (para variar…).

O a-b-c do picnic: traer algo de picar/beber e unirse ao grupo. Falaremos das lecturas de toda a tempada e votaremos polas nosas favoritas. EuroQUEER, para entendernos.

Un remate para esta cuarta edición que comezou coma calquera outra mais tivo unha recta final máis distópica do que podíamos imaxinar. Confinadas no medio dunha pandemia mundial, mais afortunadas de poder seguir conectadas entre nós e coa lectura como fío condutor. Foi así que multiplicamos as sesións por zoom e fixemos variados directos en IG. Fomos o primeiro club de lectura de Galicia en facer uso conxunto da plataforma de préstamo dixital GaliciaLe e foi así como nos achegamos a “A cabeza de Medusa” de Marilar Aleixandre, e ao cómic Cappuccino commotion, de Rosa Navarro.

Esta autoficción ofrécenos un relato moi íntimo para falarnos de temas moi universais: o amor, a identidade, o sexo, o traballo, a enfermidade…

Descubrí lo masculina que era mi identidad de género. Sin llegar a sentirme hombre, tampoco me sentía mujer. Me encontraba en ese lugar maravilloso del género no binario

O relato está ateigado de idas e voltas, unha montaña rusa que calquera pode identificar coma propia: o primeiro traballo, mudarse, namorarse, desenamorarse, volverse mudar… o poder da necesaria mutación para sobrevivir.

Isabel Coixet afirmou nunha entrevista que é un cómic de “aventuras sentimentales, soledad, trabajo, enfermedad, películas, novelas… tienen cabida en un libro rosa por fuera y con todos los colores del arco iris por dentro“. Certo é que está repleto de cores, e tamén de referencias cinematográficas (de aí o seu título, tomado dunha escena da película “Cosas que nunca te dije“, da propia Coixet) e musicais (ollo, que no blog BiblioSons publicaremos o sábado 27 de xuño un post cunha playlist moi queer en Spotify).

A autoficción do relato, onde a súa creadora é á vez protagonista, non deixa de recordarnos á nosa queridísima Bechdel e o seu Fun home: una familia tragicómica. Isto fainos preguntarnos: hai activismo detrás deste cómic?

Tamén nos trae á mente o relato “A esencia de cidade“, de María Reimóndez, onde Lugo e Vigo teñen un papel similar ao que no cómic de Navarro teñen Barcelona e Madrid: unha mudanza a unha cidade distinta como catalizador para o cambio.

Rosa Navarro debuxou tamén as viñetas de Salidas de emergencia.

E a ti que che suxeriu a lectura deste cómic? Vente ao picnic e coméntanolo, ou faino nos comentarios! 🙂

María Reimóndez: “okupar o espazo político da lingua galega é poñer en cuestión permanentemente o poder”

María puta

Diego maricón

María Reimóndez
Imaxe tomada da web da autora

O poder ten a capacidade de manifestarse en cantas formas desexa e a narración biográfica de María Reimóndez no relato A esencia da cidade lévanos, queiramos ou non, a un cara a cara con aqueles convulsos anos de sufrimento de constantes violencias silenciosas e silenciadas que, non obstante, retumbaban a máis non poder nos corpos de quen as padecemos. Un longo percorrido persoal cheo de asaltos e invasións socialmente aceptados que van conformando as nosas circunstancias, as nosas fronteiras e marcas que, como di a autora, son o mapa dos nosos corpos. E os corpos, di, son cidades.

Dentro da iniciativa #DesconfinarALingua que estamos promovendo na Rede de bibliotecas co gallo das Letras Galegas 2020, organizamos co noso club irmán O cuarto propio (de lecturas feministas) un encontro virtual en zoom con María Reimóndez en torno ao seu relato A esencia da cidade, de descarga libre e gratuíta na web de Xerais.

Unha oportunidade para falar desta e doutras obras de Reimóndez, autora galega e feminista que desconfina a lingua para ampliar as marxes e dar voz a personaxes coas que volve contar as historias que nos malcontaron antes. Unha sorte de escrita e de autora que tamén nutren o universo LGTB e contribúen aos nosos necesarios logros colectivos de converter o insulto en algo bonito e de identificar de xeito claro quen exerce a opresión e a violencia deixando xa de paso de revitimizar as vítimas. Unhas cuestións reivindicadas tamén o próximo 17 de maio polo Día internacional contra a homobofia, a bifobia e a transfobia.

Como anticipo ao encontro, que será o xoves 14 de maio ás 18h a través da plataforma zoom, e para ir abrindo o debate, María Reimóndez respóndenos a unhas cuestións que lle plantexamos. Recorda: para participar no encontro escribe a bibliotecas@coruna.es e darémosche as credenciais para conectarte.

– – – – – – –

Por que escribes?

A resposta curta, porque me divirto. A resposta longa, porque creo que é un xeito máis de intervir na sociedade, de crear mundos ou de botar luz sobre os que están ao noso arredor.

É difícil publicar?

Non son eu precisamente quen deba avaliar isto, dado que en xeral tiven sempre editoras e editores tremendamente receptivos ao que escribo, xente sen a cal sería imposible facer o que eu fago. Penso aquí en especial en Manolo Bragado, que apostou polo Ciclo dos elementos, un proxecto que, cando llo contei por primeira vez debeu de pensar que ía bébeda. Tamén en Fran Alonso.

Mais dito isto, si sei que para as mulleres, sobre todo para as que escribimos dende o incómodo, non é doado que nos abran a porta. Primeiro, porque hai un nesgo lector moi grande en xeral con respecto ás lecturas que temos como referentes. Dado que aí o principal son homes que falan de certas cousas, cando unha pon no centro do relato outras voces ou estéticas, é difícil que reciba valoración e recoñecemento. Isto nótase moito no tema dos premios de narrativa, en como se segue pensado que un personaxe masculino fala do universal e un feminino do particular.

Os editores (en masculino intencional) beben dese canon patriarcal, e isto é unha dificultade. De feito a primeira vez que fun a unha editorial, e non vou dicir o nome porque a persoa protagonista destes feitos non segue nela, un señor editor permitiuse, cando me neguei a cambiar a novela que lle presentara para que os personaxes masculinos tivesen centralidade (eran todos secundarios), literalmente berrarme e dicirme unhas cousas que non son dignas nin de deixarse por escrito. Basicamente me chamou parva e, nun contexto profesional no que eu agardaba un trato profesional, me tratou con total violencia. Lembro saír do despacho, onde me dediquei a argumentar entre os seus literais berros, e chorar no medio da rúa da rabia e da frustración. Porque estaba certa de que se fose un señor de 40 anos nunca na vida me falaría así.

Polo tanto, que a min agora non me pasen este tipo de agresións no mundo editorial porque teño unha certa idade e unha certa visibilidade, non quere dicir que non lles estean pasando a outras compañeiras. Queda moito que traballar.

A túa inspiración parte do mesmo sitio cando escribes poesía, ensaio ou narrativa?

Si, parte do que eu chamo a ira produtiva. A necesidade de explorar aquelas cousas que me proen, que me parecen inxustas ou que me parecen valentes e invisibilizadas. Creo que a ira é unha emoción que está por explorar e que só dela pode abrollar un amor xusto, sen edulcoración e romanticismos. Dá para moito falar isto pero creo que nas mulleres a ira ten moi mala fama e eu estou emperrada en quitarlla. A teoría feminista das emocións é unha ferramenta marabillosa para facelo.

Lingua e queer. Cal é a relación?

Para min a relación está máis no campo da lingua e os feminismos, dentro dos cales enmarco o queer. As teorías queer sen enfoque feminista son fondamente problemáticas (e poderiamos dicir que viceversa). É novamente un espazo de pensamento crítico moi vizoso. As escritoras feministas violentamos moitas veces as convencións patriarcais da lingua, polo tanto convertémonos en queer no sentido de estrañas e alleantes. Por outra banda, as teorías queer explotan as identidades binarias e retroalimentan esa procura dunha linguaxe “dinamiteira” (“da fala”, como se describía a María Mariño, unha das poucas homenaxeadas nas Letras Galegas). Se o vemos dende outra óptica, okupar o espazo político da lingua galega é poñer en cuestión permanentemente o poder, o cal non quere dicir que todo o que se escriba ou exprese nesa lingua estea libre de sexismo, homofobia, lesbofobia. De feito, nada máis lonxe da realidade. Pero o punto de partida témolo. O caso é querer usalo.

Que poden facer os servizos públicos, como as bibliotecas, para contribuír ao proceso de desaprender e volver aprender de novo?

Fronte á figura patriarcal do escritor como home solitario, eu creo na escrita como un feito colectivo. Para min o importante da escrita é a comunidade que se tece ao seu arredor. Non valen de nada os textos se non teñen quen os lea (e tanto teñen aquí as cifras, se nos len moitas ou poucas persoas… ben, menos se miramos o peto, que aí obviamente todas precisamos que nos lea o maior número de xente posible para poder ter uns ingresos). Para min non hai xerarquía entre as autoras, as lectoras e as mediadoras. Todas formamos parte dun ecosistema que precisa de todos os elementos para sobrevivir. Nese contexto, o labor dos servizos públicos é fundamental. As bibliotecas son un elemento democratizador da lectura inigualable. Porque igual que me parece importante que as autoras poidamos vivir da nosa escrita, tamén me parece aínda máis importante que as lectoras sen recursos poidan seguir lendo. As bibliotecas rebordan con moito esta función e convértense en dinamizadoras que alimentan o sistema completo. Creo que nese sentido, canto máis se explote esa función de humus, de promover a relación entre autoras, lectoras e mediadoras dende o espazo público, máis fortes seremos nun ambiente cada día máis hostil dende o punto de vista da lingua e tamén cara á propia lectura. As bibliotecas teñen a sorte de non seguir fins comerciais e con iso, ademais, poden dar espazo a voces que os sistemas maioritarios silencian e facer que libros que se publican en editoras pequenas, en linguas non hexemónicas, sobre temas incómodos, acaben atopando unha manda de lectoras que os acollan, simplemente porque a biblioteca os fai visibles. Todas estas funcións son indispensables.

– – – – – –

PD: Fóra do normal, de María Reimóndez (dispoñible en dixital en GaliciaLe) foi unha das nosas lecturas do ano pasado. Con el a autora logrou o Premio Agustín Fernández Paz de Narrativa Infantil e Xuvenil pola Igualdade 2017. O libro trata a historia de André, un mozo trans admirador da banda deseñada que conforma a Patrulla Trans con Xela, Martín e Mucha. Unha rede de afectos para a superación e a mellor comprensión do mundo na que a aprendizaxe última consiste en non ter medo a ser quen se é: «no medio da treboada, a única heroicidade é resistir».

Podes consultar as obras nas que participa María Reimóndez e que están dispoñibles no catálogo das bibliotecas, e na plataforma GaliciaLe.

ACTUALIZACIÓN 27/05/2020: vídeo completo do encontro en zoom con María Reimóndez

As Municipais entenden

As Municipais entenden, abofé que si. Neste 2017 cúmprense 5 anos desta iniciativa única en Galicia que resulta un pulo para a difusión da cultura LGTB e para a visibilización do colectivo na sociedade a través das bibliotecas, un recurso público e accesible. Falamos con Nelson Rodríguez e Diego Maseda, precursores desta apaixoante iniciativa que naceu do esforzo individual nunha wiki e que agora é un proxecto con redes tecidas que chegan ata o club de lectura Queeruña.

Como naceu a proposta As Municipais Entenden?

A proposta como tal xurdiu dunha conversa arredor dunha idea que Diego tivo no 2012 sobre a necesidade de apoiar a un colectivo que aínda a día de hoxe precisa dunha maior visibilidade e compromiso, especialmente por parte das administración públicas, para gañar respecto. Ese ano fixemos unha primeira tentativa que se materializou nun modesto primeiro ano de proba con moitas expectativas de cara ao futuro.  Nese momento vimos as inmensas posibilidades da iniciativa que, co tempo, foi gañando algo máis de peso. As direccións da Biblioteca Ágora e da Rede de Bibliotecas foron axentes activas, e tamén cómplices.

Cal era o obxectivo e en que foi evolucionando nestes anos?

As bibliotecas públicas, en esencia, son axentes activos na erradicación de toda manifestación excluínte. Ofrecen variados servizos de altísima calidade de forma gratuíta e democratizan o acceso á cultura. Co colectivo LGTBI non iba ser distinto: fíxose necesario autoavaliar a colección que ofrecíamos para determinar ata qué punto recollía a diversidade sexual e conseguir encher os ocos temáticos non cubertos. Debemos garantir que calquera persoa que se achegue á súa biblioteca buscando información sobre o LGTBI obteña unha resposta eficiente.

Existen iniciativas similares nas bibliotecas galegas e españolas?

A nivel galego está Biblioteca Queer, un grupo de traballo formado por profesionais da información e a documentación que serve de punto informativo LGTBI para outras profesionais do mesmo sector.

A nivel estatal hai iniciativas puntuais moi variadas: publicación de guías de lectura en bibliotecas de Córdoba, Xixón ou Euskadi, organización de seccións específicas nas bibliotecas de Murcia, Huesca ou Guipúzcoa, organización de charlas, etc. A nivel estatal só o goberno de Cataluña publicou unha bibliografía chamada Cultura gai, lésbica i transexual co obxectivo de dotar as bibliotecas públicas catalanas dunhas directrices para dispoñer dunha colección básica de obras que ofrezan unha visión positiva da diversidade sexual. En Cataluña as bibliotecas son moi potentes e algunhas delas dispoñen dun amplísimo fondo documental e audiovisual de temática LGTBI, e tamén clubs de lectura temáticos.

logo

Credes que existe unha necesidade de catalogación dos fondos que teñen trama LGTBI, non só no relativo á teoría queer ou de xénero, senón a todos os xéneros literarios?

A eterna pregunta: visibles ou invisibles? Traer os materiais LGTBi adiante non significa necesariamente unha visibilización, unha “existencia real”, senón máis ben unha marca. En lugar de separalo, pódese indicar como unha parte da catalogación que permita recuperar aquelas temáticas que nos interesen e que se insiran dentro da ficción en xeral. Obviamente, no tema do ensaio, da teoría, é necesario marcalo igual que se marca a historia de Galicia, a de España ou a filosofía clásica.

Sen embargo esto non significa que, en momentos concretos, ese material non salga a relucir e sexa marcado como especial. Mais eses momentos son de posicionamento do propio servizo como elemento social cohesionador. As mostras polo mes do aniversario de Stonewall, as presentacións de libros, contacontos, sesións de lectura… son formas de posicionarse como axente social incluínte, un refuxio para todxs xs refuxiadxs de xénero ou quen queira achegarse a unha diversidade oculta, invisibilizada e por tanto inexistente históricamente.

Tanto é así para as bibliotecas que acabamos de implementar un vocabulario LGTBI específico para o tratamento técnico dos materiais LGTBI que entren nas bibliotecas. Tamén temos, por fin, unha sección na páxina web que fala destes materiais. Ás cousas hai que chamalas polo seu nome porque mentres non o fagamos, non existen.

Que papel teñen as bibliotecas na visibilización do colectivo LGTBI e como dialoga con asociacións, institucións para levar a cabo ese rol?

Como servizo con pretensión de ser chave no devir do barrio, o diálogo no pasado establecíase na medida das nosas propias posibilidades. As actividades organizadas dentro das Municipais Entenden baseábanse nos contactos personais ou na propia experiencia en colectivos. Dende hai un ano pasouse a contar coas bibliotecas como parte do plan integral de igualdade do Concello, algo que sen dúbida é moi positivo e que permite artellar diversas estratexias para combatir a LGTBi-fobia dentro da cidade. O Espazo Municipal das Divesidades Sexuais, que colabora con nós na realización de obradoiros para a mocidade.

 

Nelson e Gabriel As Municipais Entenden
Diego Maseda e Nelson Rodríguez, pais de As Municipais entenden

Que peso considerades que ten a cultura na igualdade e respecto ó colectivo LGTBI?

Peso de mamut. E a comparativa non é gratuíta, é á posibilidade de aplastar polo seu propio peso a invisibilización da que foi víctima o colectivo LGTBi durante moito tempo. Se ben algunhas veces as ofertas culturais poden soar decimonónicas (o tempo e o espazo LGTBi estrutúrase dun xeito especial e mutante con respecto ao normativo), apoiala é un deber máis moral que persoal. Calquera acto de visibilización alentado polas políticas Municipais supón un pulo para todas as persoas que necesitan sentir un apoio externo e por eso é bo establecer estruturas culturais LGTBi inclusivas. É moi lexítima e necesaria a reclamación de que a cultura teña en conta toda a diversidade sexual, e non só a heterosexual. Porque, se te paras a pensalo… a historia do cine é realmente a historia do cine? Ou, máis ben, a historia do cine heterosexual?

Que iniciativas promoveu As Municipais Entenden? Coido que este ano ides presentar un catálogo ampliado dos recursos existentes.

As municipais entenden” naceu na Biblioteca Ágora, froito dun traballo presencial, man a man. Hoxe xa é outra cousa: trabállase a nivel Rede de bibliotecas en colaboración coas asociacións e servizos municipais da cidade. Por exemplo, para este mes de xuño de 2017 cada biblioteca fixo unha selección de materiais LGTB para actualizar a súa colección e sacar todas as novidades durante todo o mes. Publicamos unha guía de materiais actualizada porque a anterior era do 2014.

Este ano editámola tamén en formato papel e repartirase gratuitamente tanto nas bibliotecas coma no Espazo das diversidades.

Un grandísimo logro desta iniciativa foi “adoptar” o club de lectura QUEERuña. Nós puxemos toooodos os recursos das bibliotecas á disposición dun club de temática tan específica como necesaria que viña complementar a iniciativa. Puxemos este club á altura de calquera outro e introducimos na Rede de bibliotecas públicas de Galicia un club de temática LGTB.  A mecha está encendida.